Select the desired text size

Dee Staudtmusikaunte ut Bremen äwasat von Jack Thiessen


Een Maun haud een Esel, dee aul väle Joahre ohne too grommsauje dee Satj noh de Mähl jedroagt haud. Oba nu leet siene Krauft noh, enn siene Oabeit word emma meddasja. Sien Bauß docht doaraun, ahm nijch lenja too foodre, enn ahm auftooschaufe; daut word dee Esel mett siene lange kluake Uhre enn, enn hee läd eenes Doagess loos, enn huppad lieseltjess noh Bremen opptoo. Doa, soo docht hee sijch, kunn hee Staudtmusikaunt woare. Auls hee een Stootstje unjawäjess wea, fung hee eenen Jäjahund oppem Wajch lidje, enn dissa jescht, soo’s een meeda Hund. "Na, Gohlidje, waut hast Du soo seea too jesche?" fruag dee Esel.
"Oh," sajcht de Hund, "wiels etj oolt sie, enn nijch meea jäjere kaun, enn jieden Dach meed sie, wull mien Bauß mie dootschlohne, enn dann jintj etj derjch, oba woo kaun etj wiedahans blooß mien Broot vedeene?"
"Weetst waut?" säd de Esel, "etj goh noh Bremen, enn woa doa Staudtmusikaunt woare, komm mett, enn loht Die uck bie de Musitj aunnehme. Etj späl de Jitoah, enn Du schleihst de Barabaun, woohne wie uck Drommle nanne."
Dee Hund wea toofräd, enn see trocke beid loos Daut diead nijch lang, enn donn saut uck aul eene Kaut biem Wajch, enn muak een Jesejcht auls Dree-Doag-Räjenwada. "Na, waut ess Die soo scheef jegohne, oola Boatputza?" fruag dee Esel.
"Woo kaun eenem daut goot gohne, wann eenem daut aum Kopp enn Kroage jeiht?" auntwuat dee Kohta, "wiels etj nu langsom een oola Jung jeworde sie, enn miene Täne stomp send, enn etj leewa hinjrem Owe sett enn spenn, auls Mies too jriepe, wull miene Fru mie veseepe; enn etj sie utjetjnäpe, oba nu ess gooda Roht diea, woa saul etj bliewe?"
"Komm mett noh Bremen; du vesteihst doch de Nacht Musitj too moake, komm mett enn woascht Staudtmusikaunt." Daut jefoll dem Kohta, enn hee jintj mett. Doaropp kaume dee dree Flijchtlinje aun eenem Hoff vebie, enn doa oppem Dooah saut een Hohn enn schreajch soo seea auls hee kunn.
"Du schrijchst eenem derjch Moatj enn Been," sajcht de Esel, "waut hast Du väa?"
"Etj hab emma daut goode Wada prophezeit," säd de Hohn, "Wiels daut Onse Leewe Frues Dach ess, aun dem see dem Tjristtjind daut Hamdtje jewosche haft, enn see daut dreaje well; oba wiels morje toom Sinndach Jast kohme, soo haft dee Husfru tjeen Erboarme, enn see säd dee Tjätjsche, see sull mie morje enne Heehnasupp schmiete, enn mie aul vondoag den Kopp aufhacke, Enn nu schrie etj ut vollem Hauls, soo lang auls etj noch kaun."
"Na oba, Du oola Rootkopp," sajcht de Esel, "komm leewa mett ons mett, wie send unjawäjess noh Bremen; waut Bätret auls den Doot kaunst Du aulewäje finje; Du hast eene goode Stemm, enn wann wie aulatoop musizeare, dann haft daut eene goode Oat." Dem Hohn jefoll daut, enn soo läde see aule veea toop loos.
See kunne oba nijch aun eenem Dach bett Bremen kohme, enn jäjen Owend kaume see aun een Woold, woa see äwanacht bliewe wulle. Dee Esel enn de Hund läde sijch unja eenen grooten Boom dohl, dee Kohta sprung, enn dee Hohn fluag enne Asta nenn, oba dee Hohn fluag dann noch hejcha enn sad sijch oppen Weppelenj. Eea hee ennschleep, tjitjcht hee sijch noch eenmol enn aule veea Wind omm, enn dann kaum ahm daut soo väa, auls wann hee wietauf eenen Funke Lijcht sach, enn dann roopt hee siene Poatnasch enn vetald ahn, nijch wietauf musst een Hus senne, wiels doa een Lijcht schiend. Dann säd dee Esel: "Dann mott wie ons noch eenmol oppmoake enn loostratje, wiels disse Äwanachtungsstäd ess nijch macklijch jenuag."
Dee Hund meend, een poah Knoakes mett een Äwabliefzel Fleesch doaraun, wudde ahm doch noch auls Vebietsel verrem Schlopegohne goot schmatje. Aulso muake see sijch wada oppen Wajch enn dee Jäajend, woa daut Lijcht wea, enn sage daut Lijcht, enn woo daut emma dacha word, bett see aun een lijchtadachet Reibahus kaume. Dee Esel, wiels hee dee jratsta wea, jintjch dijchtabie enn tjitjt nenn. "Waut sitzt Du, Du oola Schemmel?" fruag de Hohn.
"Waut etj seeh?" auntwuat de Esel, "ess eenen jedatjchten Desch mett scheenet Äte enn Jedrentj, enn Reebasch sette doa enn jeneete daut mett Scheenschmack!"
"Daut wudd doch waut fe ons senne," säd de Hohn. "Joh, joh, wie sulle aum leewsten doa aum Desch sette. Daut steiht ons doch too," sajcht de Esel, "etj jleew, wie sulle mol een bätje nohda gohne." Enn dann jinje see aulatoop too Roht, woo see daut aungohne sulle, dee Reibasch ruttoojoage, enn worde sijch uck boold eenijch, enn funge een Meddel.
Dee Esel wudd sijch oppen Fenstakopp stalle, dee Hund wudd opp sien Ridje sprinje, de Kohta wudd opp den Hund klautere, enn schließlijch wudd dee Hohn opp dem Hund sien Kopp fleaje. Enn auls see daut jedohne haude, gauf dee Esel auls Dirijent een Tätjen, hee staumpt lud mett’em Hoof opp, omm Mustij too moake soo’s bie eenem mennischen Jugendverein enne barjchtholsche Tjoatj hinja Jrienthol. Dee Esel brelld, dee Hund bald, dee Kohta säd "Mieau!" dee Hohn tjreid; enn dann moarachte see aulatoop derjch daut Fensta, enn enne Stow nenn, daut de Fenstre räsde. Dee Reibasch bäjde bie dem schratjeljen Jebloah opp, enn dochte, see haude daut mett een Jespanst too doohne, enn tjneepe enne groote Angst ut, bloos wajch, bloos wajch. Dann sade sijch dee veea Flijchtlinje aunem Desch, enn aute aules opp. Enn weare doabie soo jierijch, auls wann see aul veea Wätjlang jehungat haude.
Auls dee Spiellied foadijch weare, puste see daut Lijcht ut, enn sochte sijch eene Schlopstäd, eene jieda noh siene Oat enn Macklijchtjeit. Dee Esel läd sijch oppen Mesthupe, dee Hund hinjre Däah, dee Kaut oppen Heat bie de woame Ausch, enn de Hohn fluag oppen Hohnsbaultje. Enn wiels see meed weare, schleepe see uck boold enn. Auls Meddanacht vebie wea, enn de Reibasch von wiet auf sage, daut doa tjeen Lijcht em Hus meea brennd, enn aules ruhijch schiend, säd dee Reibakapitän: "Wie haude ons doch nijch soo leicht enne Betjse moake sulle wiels wie Schizz haude," enn leeht einen von siene Baund hangohne, omm sijch daut Gaunze too unjaseatje. Dis Bootschaufta fung aules stell, jintj enne Tjätj omm een Lijcht auntoostetje, enn auls hee den Kohta siene Fieauage sach, enn docht, daut weare läwendje Kohle, hilt hee een Schwäwelholt doaraun, omm dee auntoostetje. Oba dee Kohta vestund tjeen Spoß, enn sprung ahm enn sien Jesejcht, enn speajch enn krautzt soo’s aule Donna. Donn vefeahd dee Kundschaufta sijch gaunz morschijch, läd loos, enn wull derjch’e Hinjadäah, bloos rut enn wajch, oba doa lach je dee Hund, sprung opp enn beet ahm aum Been. Enn auls hee oppem Hoff aum Mesthupe vebie ranne wull, fiehd dee Esel ahm noch een Hassa mett de Hinjaknoss; enn dee Hohn, dee von aul dem Loarmentoo wacka jeworde wea, schreaj vom Baultje: "Kikeriki!".
Dann läd dee Reiba loos, waut’a kunn, tridj noh dem Reebakapitän enn berejcht: "Du, enn dem Hus sett eene grulijche Hatjs, enn dee frodemd mie aun, enn vekrautst mie mett ähre lange Kleiwe daut Jesejcht, enn verre Däah stund een Maun mett een Massa, enn dee stuak mie aum Been; enn oppem Hoff lach een schwoata Schinda, enn dee schluag mie mett eene heltane Tjiel, enn bowe opp’em Dack, doa saut de Rejchta enn schreajch: ‘Brinj mie den grooten Oschuld mol een bätje nohda, enn auls etj daut head, stuak etj ut, soo schwind auls etj noch kunn."
Von nu aun truhde sijch dee Reeba nijch meea daut Hus too betrede, oba dee veea Staudtmusikaunte von Bremen jintj daut soo goot, daut see nijch meea rutkohme wulle. Enn wäa disse Jeschijcht auls latzta vetald haft, dem ess daut Mul noch emma woam.
J. Thiessen